Czy mogą istnieć dobre strony tego, że reprezentacja Polski nie pojedzie na mistrzostwa świata? Mogą, nawet jest ich bardzo wiele. Nie będę jednak pisał o oszczędzonym cierpieniu i na koniec nieuniknionym rozczarowaniu, czy o tym podobnych bzdurach, ponieważ w cierpieniu, utrapieniu i udręce naród polski potrafi znaleźć rozrywkę. Nawet zaryzykuję twierdzenie, że w atmosferze sportowej klęski stajemy się nad wyraz kreatywni i dopiero wtedy zatracamy się w futbolowych analizach, do jakich niezdolni jesteśmy przed katastrofą, a gdy do tych poważnych analiz dodamy wszelkie szpileczki, kuksańce, memy, cały ten lekkostrawny przemysł pogardy wymierzony w jakiegoś koślawego obrońcę czy nieporadnego skrzydłowego, robi nam się event alternatywny – mistrzostwa świata w walcowaniu. Gdybyśmy więc nawet na mundialu polegli, co niechybnie by się oczywiście stało, to i tak nie byłoby nudy.

Plusów z braku Polski na mistrzostwach będę szukał gdzie indziej – w czystych głowach, dzięki którym odbiór turnieju będzie zupełnie inny. Jeśli nie nachlamy się biało-czerwonej nadziei, nie przedawkujemy tych wszystkich obietnic i wywiadów, jeśli nie będziemy mieć poporażkowego kaca, po prostu, jeśli nie zatrujemy się własnym sosem, to nasze umysły ostre jak brzytwa wyłapią zupełnie inne bodźce. Nagle rywalizacja 48 krajów, niezakłócona patriotyzmem, może stać się fascynująca. Ile historii do wysłuchania, ile postaci do poznania, jaka mnogość światów! Czy Iran zagra? A jeśli zagra, to jak będzie przywitany? Jak odebrany? Jak zachowywać się będą sportowcy i kibice? Była wojna, nie ma wojny i już? A Curaçao? Co to za ludzie? Poznam nie tylko drużynę, ale pokażą mi fanów, ktoś z nimi porozmawia. Dowiem się czegoś o państwie, w którym nigdy nie byłem. A Uzbekistan? Też nie byłem, podejrzewam, że nie będę. A na pewno jest coś ciekawego w Uzbekistanie, jeszcze nie wiem co, ale mundial da mi odpowiedź.

W Demokratycznej Republice Konga byłem, nawet uważam, że sporo o tym kraju wiem, spędziłem święta Bożego Narodzenia z przywódcami tego państwa (temat na inną, bardzo długą opowieść) i będę ciekaw nie tyle samego występu w Ameryce, co reakcji na ten występ w Afryce. Jak Kinszasa będzie przeżywać turniej, jak to wpłynie na lokalne inwestycje. W stolicy DRK mieszka ponad 20 milionów osób (mieszka to słowo sugerujące istnienie mieszkań, a to nadinterpretacja – raczej należałoby napisać, że po stolicy DRK szwenda się ponad 20 milionów osób)… W każdym razie czy ktoś tam zbuduje i utrzyma trawiaste boisko, na którym chłopcy będą mogli grać w piłkę? Może nawet ktoś zacznie tam sprzedawać piłkarskie obuwie? Jak futbol wpłynie na Kongo?

Mecz to nie 90 minut szans i nadziei. Mecz to pretekst do wielogodzinnej wirtualnej wędrówki po świecie, do zatracenia się w nieznanych nam zwyczajach, do poznawania kultur, lokalnych bohaterów, nawet do geopolitycznych rozważań. Brak reprezentacji Polski poszerza nam horyzont i otwiera głowy. I także o tym jest ten numer „Magazynu Zero”.

Krzysztof Stanowski